Όλες οι ήττες του Ελληνικού Στρατού υπήρξαν επακόλουθες διχασμού και διχόνοιας. Στη Μικρασιατική Καταστροφή προηγήθηκε η διαμάχη Βασιλέως & Βενιζέλου. Στην Ασία βρέθηκαν ο πατέρας μου και ο αδελφός του (Βασίλειος Νικ. Παναγέας, έγγαμος από τον Άγιο Νίκωνα της Δυτικής Μάνης, τότε Πολιάνα Λακωνίας). Ο δεύτερος δηλώθηκε στην οικογένεια μας "αγνοούμενος". Η γιαγιά μου (μητέρα τους) συνεχώς τον ανέμενε και ήλπιζε μήπως γυρίσει. Γι΄ αυτό δεν τον έκλαψε (όπως συνηθιζόταν γιά τους σκοτωμένους) παρά μόνον όταν σκοτώθηκε και ο πατέρας μου το 1947 στο συμμοριτοπόλεμο. Τότε προέτρεπε τις άλλες γυναίκες, που μοιρολογουσαν τον πατέρα μου, να συμπεριλάβουν στο μοιρολόΐ τους και "το άλλο της παιδί, που χάθηκε στα Τούρκικα και πήγε άκλαυτο". Το χειρότερο δε ήταν που ο Βενιζέλος πρότεινε τον Κεμάλ Ατατούρκ γιά το Nobel ειρήνης.
Το ανωτέρω κείμενο με τους 50.000 βασανισθέντες από τους Τούρκους Έλληνες στρατιωτικούς πρέπει να μπεί στα σχολικά εγχειρίδια. Αυτή είναι δυστυχώς η πραγματική Ιστορία μας !
